 |
Þrymskviða 1. Reiður var þá Vingþór er hann vaknaði og síns hamars um saknaði, skegg nam að hrista, skör nam að dýja, réð Jarðar bur um að þreifast. 2. Og hann það orða alls fyrst um kvað: Heyrðu nú, Loki, hvað eg nú mæli er eigi veit Jarðar hvergi né upphimins: ás er stolinn hamri. 3. Gengu þeir fagra Freyju túna og hann það orða alls fyrst um kvað: Muntu mér, Freyja, fjaðurhams ljá ef eg minn hamar mættag hitta. Freyja kvað: 4. Þó mynda eg gefa þér þótt úr gulli væri og þó selja að væri úr silfri. 5. Fló þá Loki, fjaðurhamur dundi, uns fyr utan kom ása garða og fyr innan kom jötna heima. 6. Þrymur sat á haugi, þursa drottinn, greyjum sínum gullbönd snöri og mörum sínum mön jafnaði. Þrymur kvað: 7. Hvað er með ásum? Hvað er með álfum? Hví ertu einn kominn í Jötunheima? Loki kvað: Illt er með ásum, illt er með álfum; hefir þú Hlórriða hamar um fólginn? Þrymur kvað: 8. Eg hefi Hlórriða. hamar um fólginn átta röstum fyr jörð neðan. Hann engi maður aftur um heimtir nema færi mér Freyju að kvæn. 9. Fló þá Loki,
uns fyr utan kom jötna heima og fyr innan kom ása garða. Mætti hann Þór miðra garða og hann það orða alls fyrst um kvað: 10. Hefir þú erindi sem erfiði? Segðu á lofti löng tíðindi. Oft sitjanda sögur um fallast og liggjandi lygi um bellir. Loki kvað: 11. Hefi eg erfiði og erindi. Þrymur hefir þinn hamar, þursa drottinn. Hann engi maður aftur um heimtir nema honum færi Freyju að kvon. 12. Ganga þeir fagra Freyju að hitta og hann það orða alls fyrst um kvað: Bittu þig, Freyja, brúðar líni; við skulum aka tvö í Jötunheima. 13. Reið varð þá Freyja og fnásaði, allur ása salur undir bifðist, stökk það hið mikla men Brísinga: Mig veistu verða vergjarnasta ef eg ek með þér í Jötunheima. 14. Senn voru æsir allir á þingi og ásynjur allar á máli og um það réðu ríkir tívar hve þeir Hlórriða hamar um sætti. 15. Þá kvað það Heimdallur, hvítastur ása, vissi hann vel fram sem vanir aðrir: Bindum vér Þór þá brúðar líni, hafi hann ið mikla men Brísinga. 16. Látum und honum hrynja lukla og kvenvoðir um kné falla en á brjósti breiða steina og haglega um höfuð typpum. 17. Þá kvað það Þór, þrúðugur ás: Mig munu æsir argan kalla ef eg bindast læt brúðar líni. 18. Þá kvað það Loki Laufeyjar sonur: Þegi þú, Þór, þeirra orða. Þegar munu jötnar Ásgarð búa nema þú þinn hamar þér um heimtir. 19. Bundu þeir Þór þá brúðar líni og inu mikla meni Brísinga, létu und honum hrynja lukla og kvenvoðir um kné falla en á brjósti breiða steina og haglega um höfuð typptu. 20. Þá kvað Loki Laufeyjar sonur: Mun eg og með þér ambátt vera, við skulum aka tvö í Jötunheima. 21. Senn voru hafrar heim um reknir, skyndir að sköklum, skyldu vel renna. Björg brotnuðu, brann jörð loga, ók Óðins sonur í Jötunheima. 22. Þá kvað það Þrymur, þursa drottinn: Standið upp, jötnar, og stráið bekki. Nú færið mér Freyju að kvon Njarðar dóttur úr Nóatúnum. 23. Ganga hér að garði gullhyrndar kýr, öxn alsvartir jötni að gamni; fjöld á eg meiðma, fjöld á eg menja, einnar mér Freyju ávant þykir. 24. Var þar að kveldi um komið snemma og fyr jötna öl fram borið. Einn át uxa, átta laxa, krásir allar þær er konur skyldu, drakk Sifjar ver sáld þrjú mjaðar. 25. Þá kvað það Þrymur, þursa drottinn: Hvar sáttu brúðir bíta hvassara? Sák-a eg brúðir bíta breiðara né inn meira mjöð mey um drekka. 26. Sat in alsnotra ambátt fyrir er orð um fann við jötuns máli: Át vætur Freyja átta nóttum, svo var hún óðfús í Jötunheima. 27. Laut und línu, lysti að kyssa, en hann utan stökk endlangan sal: Hví eru öndótt augu Freyju? Þykir mér úr augum eldur um brenna. 28. Sat in alsnotra ambátt fyrir er orð um fann við jötuns máli: Svaf vætur Freyja átta nóttum, svo var hún óðfús í Jötunheima. 29. Inn kom in arma jötna systir, hin er brúðfjár biðja þorði: Láttu þér af höndum hringa rauða, ef þú öðlast vilt ástir mínar, ástir mínar, alla hylli. 30. Þá kvað það Þrymur, þursa drottinn: Berið inn hamar brúði að vígja, leggið Mjöllni í meyjar kné, vígið okkur saman Várar hendi. 31. Hló Hlórriða hugur í brjósti er harðhugaður hamar um þekkti; Þrym drap hann fyrstan, þursa drottin, og ætt jötuns alla lamdi. 32. Drap hann ina öldnu jötna systur, hin er brúðfjár um beðið hafði, hún skell um hlaut fyr skillinga, en högg hamars fyr hringa fjöld. Svo kom Óðins sonur endur að hamri. |
|
©1997-2009 Skergard To return to the main page, please click on the Logo. |